'Ga naar een plek in je lichaam die aandacht nodig heeft. Geef het een kleur, het mag er zijn.' Ik richt mijn aandacht op mijn blaas. De kleur is warm oranje zoals een vlam vuur, maar dan zacht, rond en vriendelijk. Ik leg mijn hand op mijn buik en voel de tranen over mijn wangen lopen.
Zojuist, terwijl ik op de fiets zat, belde de uroloog. Hij stelt voor dat we blaasspoelingen gaan doen. Twee keer per week. En dan voor en na de katheter wissel een keer extra. Dit om de blaas schoon te houden. 'Je hebt veel te veel antibiotica kuren gehad, dit gaat hopelijk beter werken.'
Ik zit op een stoel bij de MOEV training die mijn collega geeft. We zijn in een danszaal waar iedereen mag bewegen op muziek. Ik denk aan de lezing van gisteren door Mascha Kamphuis van het boek ‘Ik mis mij ook’. Ik merk dat ik mijn oude dansende ik, ook mis. Ik wil ook op blote voeten me laten gaan door de ruimte met mijn hele lichaam en mijn beide armen. Ik voel dat ik nog meer snotter. Shit, geen zakdoekjes bij. Na de sessie komen mijn collega’s me troosten en WC papier overhandigen. Ook krijg ik een stevig knuffel van Amelia, een patiënt van mij. Ik voel hoe ze extra knijpt om te laten voelen dat ze me begrijpt.
Na een kop koffie en geklets over het werk stap ik weer op mijn ligfiets. De urine weigert weer om door de katheter te gaan. Ik voel de lekkage, weer een natte broek. De weg is afgesloten waardoor ik over hobbelige paadjes moet. Telkens achterom kijkend of mijn stok er niet afflikkert.
Als ik thuis kom roep ik naar Koen ‘weer lekkage, ik ga douchen’. Koen vraagt of ik de app heb gelezen er is van alles met de auto die bij de garage staat. Gaat zeker 1000 euro kosten. En nee, die is vandaag niet klaar! Het is gewoon een kutdag dus dit kan er ook wel bij.
Mijn vriendin Astrid stelt voor dat we een keer in Eindhoven alles van ons af gaan meppen in een ruimte die daar speciaal voor bedoeld is. Ik merk dat ik nu vooral moe ben. Moe van alle pijn en moe van alle frustraties die nog gaan komen. Tegelijkertijd ben ik heel blij met de liefde van mijn collega’s en patiënten. Het is tijd om naar ‘Volkomen Kut’ van Veldman en Kemper te luisteren. Ik vrees dat dit de rest van mijn leven mijn lijflied blijft 🙏.
Snelle Jelle