Als iemand vraagt of ik een idee heb - maakt niet uit waarvoor – merk ik dat mijn ‘verzin’ knop kapot is. Het is dan verschrikkelijk stil in mijn bovenkamer. Eindelijk rust in mijn hoofd! Dat wel. Want vaak houdt die niet op met bezig zijn. Waarmee? Géén idee. Dat gaat ook zo snel – tenminste nog iets wat vlug gaat - en voordat ik het in de gaten heb, ben ik alweer vergeten waar ik aan dacht. Ik ben dan ook blij als een kind als ik wél een idee heb. Dat moet ik dan natuurlijk meteen delen voordat ik het vergeet.
Maar ik dwaal af. Op het moment dat iemand vraagt of ik een idee heb zie ik zo’n verlaten ‘western’ dorp, zanderige straatjes, houten huisjes, niemand te zien en alleen zo’n grote bol takken die dan door de straat geblazen wordt. Zo’n fantasie heb ik dan wel weer wel. Om iets te gaan doen? Nee, dan is het akelig stil daar bovenin.
Pasgeleden is schat negen dagen alleen gaan motorrijden. Dat vergt een flinke voorbereiding voor schat én voor mij. Hij zorgt voor de routes en ik help mee met inpakken zodat hij niks vergeet hahaha.
In die dagen ben ik op mijzelf aangewezen. We hebben gezorgd voor een back-up mocht ik niet meer weten hoe ik het aan moet pakken of helemaal verward raak omdat ik het overzicht kwijt ben. Dan duim ik maar dat ik niet te veel in paniek raak en het telefoonnummer van de back-up nog bij de hand heb. Buiten het missen van schat is het goed gegaan en hij heeft een geweldige tijd gehad. En ik heb me met de nodige aanpassingen kunnen redden. We zijn allebei een ervaring rijker.
Als ze dan aan mij vragen hoe die week is gegaan. Dan druk ik op de ‘verzin’-knop en die is kapot. Ik moet dan op commando in mijn geheugen graven. En dan zie ik het overbekende plaatsje weer. Weet je nog? Die ene met zanderige straten en bol takken die rond rollen. Deze keer heb ik er ook een paar krekels bij bedacht. Toch een beetje een zomers gevoel. Dan kan wel bij deze temperaturen.
Lieve groet
Spoed-nix