Het is weer eens zover. Terwijl ik mijn blog van juni al halverwege de maand had ingestuurd zit ik nu op de laatste dag boven mijn 1 juli-blog te puffen. Ik geef toe, de reden dat ik in juni voorliep was wel omdat de hoofdredactrice van de NAH-ja! site op vakantie ging en daarom de blogs graag eerder wilde hebben. Een stok achter de deur dus, toen.
In mijn werkbare leven manager van een afdeling Verloskunde/Gynaecologie, dan zou je toch kunnen verwachten dat ik mijn zaken vroegtijdig geregeld krijg. Dat was en is eigenlijk ook zo! Ik kon, zeker toen, ook niet anders dan vooruitzien in planning, in personele bezetting, in opvangen van drukte op mijn afdeling, de volle verloskamers evenwichtig bemannen... uh bevrouwen. In combinatie met ‘Wat als...’.
Als er ergens een groep wereldburgertjes rondloopt die zich niet houdt aan afspraken en timemanagement of rekening houdt met bijvoorbeeld dag en nacht en de personele bezetting in ziekenhuizen, dan is het de groep van de pasgeborenen. Bij tij en ontij komen ze tevoorschijn, soms na dagen wachten, soms binnen het uur, soms veel te vroeg of ‘over tijd’. Wat heb ik genoten van mijn job!
En nu mijn eigen zaakjes. Waar ik het vandaal haal, Joost mag het weten maar mijn agenda ziet eruit als die van een dertiger in de moderne tijd, volgepropt en minstens dertig meldingen in een week. En mochten er onverhoopt wat dagen ‘wit’ blijven dan verzin ik, zelfs naast mijn gemantelzorg voor mijn Lief-met-NAH, ter plekke wel weer wat. En dat terwijl ik toch ook een beetje voor mijn rust 70 km verderop ben gaan wonen.
Stof tot nadenken over het waarom van mijn gedrag. Eén ding is duidelijk, als ik ooit overlijd, niet getreurd... verdubbel mijn leeftijd want ik heb dubbel geleefd. Ik ben nu al bijna 152 jaar, wat wil een gezond vrouwmens nog meer!
Die volle agenda brengt me ook wel eens in de problemen, drijft me soms tot wanhoop al bezit ik, ook aan mijn werkbare leven (en de rest..!) overgehouden, enig talent voor flexibiliteit. Ik moet wel, anders zou ik geen leven hebben!
Volgende week wordt mijn jongste kleindochter vijf jaar jong. Ik pas op haar en we lijken op elkaar. Ik verdenk het heelal ervan dat mijn wens is verhoord. Daar waar een deel van mijn kleinkids een Mexicaanse vader hebben, dus zwart van haar en getint van huid, of op hun opa lijken, is de jongste een puur Hollands exemplaar, blauwe ogen blond haar. Ook aan haar binnenkant herken ik soms een mini-versie van mezelf. Iets bijdehanter op jonge leeftijd, dat wel, dat kan ook niet anders.
In mijn babytijd stapte je pas de wereld in als je zelf uit je box en/of bed kon klimmen. Onze moeders hadden meer kinderen in die tijd, deden de was in een wastobbe e.d. en als er een paar sliepen of zichzelf bezig hielden in de box was dat wel zo gemakkelijk.
Deze miniversie geeft uiteraard een verjaardagsfeestje. Tenminste haar ouders geven dat. En om het grootste deel van de familie, van beide ‘kanten’, op het feest te krijgen is de verjaardagsdatum verzet. Helaas naar een dag in het komende weekend.
Laat dat nu net het weekend zijn dat ik samen met een grote kleindochter in drie uitvoeringen van een musical hier in Oosterhout meespeel. Heel jammer! Ook voor mijn miniversie. Tenminste dat dacht ik. Als ik haar vertel dat ik helaas niet op haar feestje kan komen omdat ik die dag van 's morgens vroeg tot 's avonds laat met haar grote zus toneel moet spelen zegt ze: “Maakt niets uit hoor oma, de grote mensen moeten toch alleen maar werken op mijn feestje, thee zetten en limonade inschenken… De spelletjes zijn voor de kinderen.” En ze vervolgt haar betoog met: “En weet je wat, ik zet jou vast op mijn lijstje voor mijn feestje van volgend jaar, als ik zes wordt, dan kom je gewoon dan!”
Timemanagement… volle agenda… planning…? Jong geleerd is oud gedaan! En haar oplossing is zo gek nog niet. Ik heb er plots minder last van, dat ik er niet bij kan zijn. Ik hoef dit jaar niet te werken op het feestje van mijn kleinste kleindochter en in mijn agenda staat alvast: 9 juli 2027 Kata 6 jaar, feestje!
Ps: Je bent nooit te oud om te leren, zal ik volgende maand onze hoofdredactrice eens verrassen door mijn blog dan eerder aan te leveren?