Sinds kort ben ik met een nieuwe sport begonnen: boksen! Zonder NAH waarschijnlijk nooit geen boksen voor mij. Maar aangezien dit ook geldt voor hond, theater en moestuin (allen onderdeel van mijn NAH-leven), mocht er nog wel een nieuwe sportieve invalshoek bijkomen. Ik volg de boksles samen met een groep Parkinson-patiënten. Als enige zonder Parkinson levert dit soms ‘grappige’ gesprekjes op als ‘jij komt ook lekker een uurtje sportief meedoen?!’ Waarmee de onzichtbare gevolgen van NAH weer heerlijk duidelijk worden.
Het heeft me even tijd gekost om me OK te voelen in de groep. Eerlijk is eerlijk, dat kostte me moeite. Waarschijnlijk ook omdat ik veruit de jongste van het gezelschap ben. Ondanks dat ik al 5 jaar met NAH rondloop, had ik toch het gevoel hier niet thuis te horen. Misschien ook wel kenmerkend: met mijn onzichtbare aandoening heb ik vaak het gevoel nergens echt bij te horen. Ik voel me niet chronisch ziek en ik voel me niet ‘in goede gezondheid’.
Maar even terug naar het boksen. Het is uitdagend en goed voor mij, en superleuk! Ik word vrolijk van de muziek die keihard uit de boksen knalt. Wel hou ik mijn oordoppen in, anders is het niet te doen. De warming up starten we soms met coördinatie oefeningen. Hele goede hersengymnastiek voor mij. We boksen tegen een paal, en ik kan je zeggen; het is super bevrijdend om daar flink tegenaan te rammen. Vooral als het even wat minder gaat. Er zijn verschillende boksstoten die allemaal een nummer hebben. Een leuke oefening is dat onze boksjuf die nummers dan lukraak door elkaar noemt en wij mogen die dan uitvoeren. Dat is pas hersengymnastiek! Links, rechts, direct, hoek, laag; eerst bij mij een grote kluts maar ik begin er grip op te krijgen.
Ik kijk er inmiddels naar uit om op de maandagochtend mijn boksmaatjes weer te zien. De groep is hecht en betrokken. Bij sommigen is Parkinson veel heftiger aanwezig als bij anderen, zij hebben meer moeite met het boksen. Maar het mooie is dat dat niet uitmaakt. Er heerst een fijne sfeer en iedereen is gelijk. Daar zorgt de groep voor, maar degene die daar vooral een rol in speelt is onze lieve boksjuf Suzanne. Zij begroet ons altijd met ‘goedemorgen schatjes’, maar zij is ook een grote schat. Ik vind het geweldig hoe zij er iedere keer weer zo’n fijn uurtje van weet te maken.
Ps: de bovenstaande foto is gemaakt door mijn 9-jarige zoon Mick :-)