Begin januari begon mooi met verse sneeuw. Schat had een mooi pad vrijgemaakt met de sneeuwschep, dus konden we redelijk om het huis lopen. Het bleef sneeuwen, dus toen schat niet thuis was ben ik aan de slag gegaan. Dikke jas en handschoenen aan, muts op en scheppen maar! Het zonnetje brak door en ik merkte dat de sneeuw goed aan elkaar bleef plakken.
Mijn innerlijk kind huppelde naar voren en ik kon het niet laten… de sneeuwpop werd geboren. Als – gekke oma – in mijn eentje in de tuin een poging gedaan om Olaf te maken. Dat idee was veel te hoog gegrepen, maar erg leuk om te doen. Met heel erg veel fantasie had het Olaf kunnen zijn.
Let it go, let it go! La la la la la laaa. Ik ken de tekst niet haha.
Natuurlijk zijn we ook nog een weekend weggeweest. Naar Ameland deze keer. En ja hoor! Dat weekend was er daar een sneeuwstorm of sneeuwjachten. Ik weet niet meer hoe het heet. In ieder geval viel er in één nacht enorm veel sneeuw. En wat doen we dan? Juist, we gaan een strandwandeling maken. Warm aankleden en hop, naar het strand. Hoe bijzonder is het om op het strand te wandelen terwijl de wind en sneeuw om je heen raast.
Het was nog even spannend voor de terugreis, want er waren een aantal veerdiensten geannuleerd. Het had me niet verbaasd als we waren ‘gestrand’ op Ameland 😊.
De terugreis ging gelukkig voorspoedig. Op tijd uit het appartementje, tien keer kijken of we – ik dus – écht niks zijn vergeten. De veerdienst was geboekt en dan naar huis rijden. Ook al rijd ik zelf niet, ik ben volledig uitgeput als we thuiskomen. De spullen uit de auto en dan ben ik op en er he-le-maal klaar mee. Schat zegt nog met een lach “Als je moe bent mopper je veel.”
Tja… “daar kan ik toch niks aan doen.” Schat begint te grinniken en ik schiet vol en begin te huilen. Vol zelfmedelijden zie ik ook wel in dat het belachelijk is. Ja, daar kan ik op dat moment even niks aan doen en laat het zo. Lekker op de bank met een dekentje en uitrusten. Even helemaal niks en bijkomen.
Daarna merk ik dat ik meer in de war ben. Een gevoel van mentale wazigheid, traagheid en een gebrek aan helder denken. Ik kan me minder concentreren, minder goed op woorden kan komen en dat er dingen niet goed ‘binnenkomen’. Brainfog dus.
En ja, ik weet dat ik nog een paar dagen ‘last’ heb van het reizen, maar het was heerlijk om even ergens naar toe te gaan. Ik doe het zo weer, want het is me het waard om te doen!