Regelmatig heb ik niet goed in de gaten waar mijn grens ligt of eigenlijk wanneer ik over mijn grens heen ga. Er zijn een paar kleine signalen die ik vaak over het NAH-hoofd zie, maar een duidelijke is toch wel dat ik onhandig word. Ik word onhandig als ik die kleine signalen gezellig heb genegeerd.
Eerst ‘sloeg’ ik mijn bril af en mocht ik weer met het schaamrood op mijn kaken naar de opticien om mijn bril recht te laten zetten. Inmiddels heb ik een andere, flexibele bril die redelijk tegen een stootje kan. En ja, ik sla er nog steeds tegen aan als ik moe ben, maar hij blijft redelijk recht.
Of ik stoot weer ergens tegenaan, de tafel bijvoorbeeld. Tegenwoordig schrijf ik het op als dit gebeurt, want later weet ik niet meer waar ik mezelf tegen aan heb gestoten. Ik vraag me dan af waarom ik toch die blauwe plek heb.
Tijdens het koken in mijn hand snijden. Ja, je leest het goed… in mijn hand! Niet mijn vingers, gewoon flink in het midden van mijn hand. Aan aluminiumfolie snijden. Geen idee hoe ik dat voor elkaar krijg. Of ik ben met een hobby bezig en dan liggen allemaal van die hele kleine kraaltjes overal. Leuk als ze glinsteren, is een leuke feestversiering. Overal glitters, gezellig!
Het toppunt was toen ik even snel – en dat is het grote probleem – de tafel ging dekken. Tenminste dat wilde ik doen, maar bij het tweede bord sloeg ik op een of andere manier tegen de onderkant van het bord. Met een hele mooie driedubbele salto valt het bord op onze tegelvloer. De scherven vliegen om mijn oren. Dat was een mooi gezicht, de scherven kunnen ontzettend hoog en ver springen. Ik dacht nog “Oh wauw, wat een mooi effect.” Even snel de tafeldekken was niet zo’n goed plan.
Het gevolg was dat ik moest schakelen en mijn planning moest veranderen. Eerst maar de handveger en blik pakken en daarna stofzuigen. Toch ben ik wel verder gegaan met tafeldekken, maar zeeeeeeer traag. Daarna denken wat eigenlijk de oorzaak was en waarmee ik over mijn grens ben gegaan.
Oei! Lastig dat denken. De oorzaak waren de telefoongesprekken met de tandarts – maar dat is een ander verhaal – en telefoongesprekken kosten mij erg veel mentale energie. Hmmm, wel een idee als ik een ander servies wil 
En wat gebeurt er tijdens het schrijven van deze blog? Yep, ik sla tegen mijn bril.
Ja, Niet Aangeboren Hersenletsel is Niet Altijd Handig maar geeft wel de mogelijkheden voor Nieuwe Aandachtige Handelingen.
Lieve groet
Spoed-nix