Sinds februari hebben we hondje Luna. En alsof het zo moet zijn, lijken we op elkaar. Nee, niet betreft het uiterlijk, maar zij hoort en ziet van alles, is prikkelgevoelig, schrikt van onverwachte dingen en houdt van structuur. Als er dan toch nieuwe indrukken zijn, heeft ze tijd nodig om bij te tanken en in de middag een siësta. We hebben elkaar helemaal gevonden haha.
Met Pasen zijn we een lang weekend weggeweest. Het was de eerste keer dat ons hondje met de camper meeging. Dat weekend waren we met meerdere camperaars. Voor mij is dat mentaal drukker vanwege de gesprekken. Het was nog wel koud, dus gingen we barbecueën met winterjas aan. Van de camperluifel kunnen we een voortent maken, maar met windkracht ‘veel’ – dat weet ik écht niet meer – trok de wind behoorlijk aan de camper en hebben schat en ik ’s morgens rond 5:30 de boel afgebroken en weggelegd. Meteen ons hondje uitgelaten, we waren toch al wakker en dan is het nog lekker rustig. Het weekend was supergezellig en daarna plan ik een paar rustdagen in.
Met Koningsdag zijn we op de fiets naar een kleedjesmarkt geweest. Zonder hondje, want dat is te druk voor haar. Nou, ook te druk voor mij dus. Met mijn oordoppen in liepen we langs de kleedjes. Behalve dat er de nodige mensen rondslenteren, werd ik overweldigd door alle spulletjes die op de grond uitgestald lagen. Ik merkte dat ik duizelig werd en dan ga ik – heel gezellig – de omgeving proberen te negeren. Dan zeg ik tegen schat: “Ik houd je nu vast. Loop maar, ik volg jouw voeten wel.”
Weer wat geleerd… Is het te druk voor het hondje, is het ook te druk voor mij.
Na zulke dagen kunnen we weer bijtanken. Dan op naar het volgende!
Lieve groet
Spoed-nix