Ik moet nog steeds goed opletten wat ik doe: bouwvakkers over de vloer en het herstel van de hersenschudding. Dus extra goed oppassen... goed checken en op tijd rust en evaluatie momenten bij mezelf. Daar heb je bijna een dagtaak aan.
Al een paar maal viel me op dat mensen anders reageren als de balans zoek is. Maar bij iemand die ik ken, een stoere vrolijke sportieve meid, is het wel heel apart. Om deze reden wil ik het delen.
Zoals jullie weten is bij hersenletsel iets kapot of beschadigd met gevolgen in het aansturingssysteem. Zij vertelde dat de communicatie ook niet helemaal gaat zoals ze wil. "Mijn partner liet mij schrikken en de appelmoes lag plots aan de andere kant van het aanrecht. Van schrik was het uit mijn mond geschoten. Ik zie het en schiet in de lach tegelijkertijd met de schrikreactie. Dit waren enorm veel prikkels tegelijketijd. Ik kan dan niet meer uit mijn worden komen, ik ben overprikkeld, error. Mijn partner maakt nog een grapje en je kunt niks meer met mij. Mijn hersenen zijn dan zo overladen met prikkels dat er niet voldoende energie over is om alle taken in mijn lichaam draaiende te houden. Ik kan even niet staan, mijn ogen sluiten, ik kan niet praten. Ik moet focussen op mijn lichaam, checken en loslaten, ieder plekje. Het duurt even voordat mijn hersenen gereset zijn. Maar de omgeving schrikt hier erg van. Ik kan op dat moment geen uitleg geven, later wel."