van vol is...
…loopt de mond, uh pen... van over. Ik doe het nog een keer, om het af te leren.
De aanleiding is deze keer mijn oudste kleindochter van 23 jaar. Met haar loop ik op het ‘Gelderlandplein’, een groot winkelcentrum in Amsterdam, waar mijn kleindochter woont. Mijn dochter is er na haar ‘Au pair tijd’, op haar 19de gaan wonen ivm studie. ‘Nu ik Parijs gewend ben kan ik alleen nog maar wonen in de grootste stad van Nederland’, werd me toen medegedeeld. Sindsdien, 33 jaar later en 3 kleinkinderen verder, liggen er voor mij minstens 900 oppas treinritjes richting Amsterdam en een berg aan auto-km waarvan ik een huis zou kunnen bouwen. En dan nog de pijnlijke vraag van mijn kleinkinderen, waarom oma toch zo ver weg van hen is gaan wonen, die zal voor eeuwig in mijn oren blijven klinken.
Terug naar het Gelderlandplein. Het moge duidelijk zijn dat ik ook daar regelmatig vertoef. Er staan vele kunstwerken waarvan er een, ook al eeuwig, mijn aandacht trekt. Al lang voordat er enige sprake is van een NAH-Lief in mijn leven. Al lang voordat ik op deze manier Mantelzorger ben.
Steevast sta ik bij het kunstwerk stil en steevast laat ik van mij, tussen de twee reuze-mannen-pakken in, een foto maken. Zo ook deze keer. Blij met beide mannen steek ik mijn beide duimen omhoog! Maar mijn kleindochter roept ‘Nee oma, je moet van allebei de ‘handen’ vastpakken!‘
Het leed is geschied. ‘Symbolen-freak’ als ik ben en als een ‘niet in toeval gelovend’ mens, komt mijn diep in mijn hart verborgen, en ook vele malen uitgesproken wens, in volle glorie naar boven:
‘Ik wil, nog steeds, naast mijn dikke-maatjes-vriendschap met mijn NAH-Lief, een tweede, volledige en nieuwe relatie met een manspersoon, en ja inclusief ‘het bed’!’
Zo... die is eruit.
Tja… en zij die mij goed kennen, kennen ook mijn wens. Sommigen roepen ‘Doen dan’, sommigen kijken me aan alsof ik van Mars kom ipv van Venus (!) en sommigen verklaren me voor gek. Of voor lef hebbend. Die mij veroordelen benoem ik even niet. En jouw Lief… ‘hoe denkt die erover?’ wordt me soms ook gevraagd.
Alle voors en tegens, alle normen, waarden, culturen, gevoelig- en kwetsbaarheden laat ik even achterwege. Teveel om te vermelden in een blog van 800 woorden.
Wel kan ik, voor dit moment, iedereen gerust stellen. Sinds de meest recente ‘Twee-mannen-pakken-foto’ heb ik nog geen enkele actie ter uitvoering van mijn harte-wens ondernomen. Wel sta ik er opnieuw mee op en ga ik ermee opnieuw naar bed, uh... met die wens dan!
De tijd dringt. Het leven is te kort, geniet ervan. Maak van je hart geen moordkuil. Het hart op de tong hebben. Een hart van goud hebben. Iemand (erbij) in je hart sluiten...
Waar het hart van vol is...
Harte-groet, Truike x
Ps Op 13 mei a.s. ga ik, in mijn eentje, naar de vervolgvoorstelling van ‘Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus’, door Huub Stapel. Hij heeft vast goede tips voor mij!! Ik ga er mijn ogen en oren goed de kost geven…!