In mei leggen alle vogels een ei.
Maar hier is het nest al leeg voor het mei is.
En dat is ook de reden waarom er de vorige maand geen blog verscheen.
Nadat de carnavalsgekte van ons carnavalslied weer voorbij was, was onze dochter net klaar met haar eerste derdejaarsstage van een klein half jaar. Ze had een aantal weken vrij voor de tweede stageperiode van vijf maanden zou starten. En die maand hebben we goed benut.
Denk aan een meid van 19 en spullen pakken voor vijf maanden. Dat wordt keiharde keuzes maken. Voor haar stage loopt ze dan wel op haar bergschoenen door de natuur te sjouwen maar in het weekend moeten er ook leuke kleren gedragen worden. Dus er moesten manieren gevonden worden om zoveel mogelijk in één koffer te krijgen. Regelmatig had ze weer iets gevonden wat handig was en haalde ze me op na mijn werk wat vlak bij de stad was en gingen we even iets halen en werd dat afgesloten met een hapje en een drankje. Oftewel: ik heb zo vaak mogelijk met mijn dochter opgetrokken om haar te helpen met de voorbereidingen maar ook zeker om nog zoveel mogelijk van haar te genieten. Ik heb nou eenmaal een hele gezellige meid in huis en samen vinden we het super gezellig om even de stad in te gaan, vooral om ook samen iets te eten.
Die laatste weken regen zich aaneen en ineens was daar de dag van vertrek. En eerlijk is eerlijk: ik had die laatste dagen echt last van het naderende afscheid. Ik die altijd dacht niet mee te doen aan dat legenestsyndroom. Maar ja, als je ook maar één kind hebt is alles ook ineens tegelijk de deur uit. Ook al is het maar voor vijf maanden.
Als je kind normaal op kamers gaat, komen ze vaak in het begin nog in het weekend thuis, met een zak was, dat dan weer wel. Op een gegeven moment worden de intervallen wellicht groter, maar je kunt er dan ook nog altijd zelf heen voor een bakkie. Nu is dat anders. Was de eerste stage nog gewoon in Nederland en woonde ze nog gewoon thuis. De tweede stage is verplicht in het buitenland. En dan willen ze liefst ook nog zo ver weg mogelijk want zo'n ervaring is natuurlijk gaaf! Het was een hele zoektocht maar het is Samos geworden, een Grieks eiland. En daar zit ze nu dus. In een internationaal gezelschap. Wat een ervaring, superwaardevol. En het mooiste van alles is ook nog dat ze deze studie en nu zelfs ook nog deze stage met haar beste vriendin doet, die ze al vanaf de brugklas van de middelbare school kent.
En toen ze eenmaal vertrokken waren, moest ik weer even landen, in mijn eigen ritme en in een stiller huis. Waar mensen met een druk gezin wellicht verlangen naar rust en geen rekening te hoeven houden met school-, sport-, en bijbaantijden vond ik het echt wennen. Ik zeg niet dat een eigen ritme niet fijn is, alleen wel even wennen en hervinden na 19 jaar meebewegen met een opgroeiend kind. En dus kwam ook de rekening van het keiharde genieten van de afgelopen weken. Zo zeg, ik dacht van alles te gaan doen meteen maar ik lag er aardig af. Komt misschien ook omdat we de laatste week ook nog een paar dagen met z'n drieën weggeweest zijn omdat manlief ook nog net voor haar vertrek 60 werd. Dat was ook erg fijn maar ook intens natuurlijk. Ook fijne en leuke dingen kosten nu eenmaal veel energie. Dus dat was de reden dat ik even niet geschreven heb.
Nu ik de middagdutjes weer geherintroduceerd heb, laad ik bij en had weer zin om dingen te gaan ondernemen. Zoals af en toe schrijven. Ik heb zelfs een kinderboek over hersenletsel ingestuurd naar een uitgever. Maar dat blijft nog even spannend, want de termijn waarop je hoort of ze je boek gaan uitgeven alleen al, is al drie maanden. Dat is niet makkelijk voor iemand als ik, die al minstens vijf andere boekideeën heeft. Maar je mag er maar één tegelijk insturen. Kortom: ik kom mijn tijd wel door. Ideeën genoeg, teveel voor mijn energie. Ofwel, zoals mijn allereerste quote luid:
MIJN ENERGIE KAN MIJN ENTHOUSIASME NIET BIJHOUDEN!
En iedereen weet tegenwoordig hoe duur het energieverbruik is!
Dus rustig aan iedereen en tot de volgende keer.