Al weken heb ik een zeurderig latent aanwezig zenuwachtig gevoel. Binnenkort weer de vervanging van mijn blaaskatheter, helemaal geen zin in! Waarom kan dat ding niet levenslang blijven zitten? De rest van mijn leven moet er iedere 3 maanden een nieuwe slang in mijn blaas.
De dag na Koningsdag is het zover. Om 8.45 moeten we bij de poli urologie zijn. Kitty van Buurtzorg appt me de avond ervoor. Tot morgen! De eis was dat zij mee zou komen om te kijken hoe de verpleegkundige de wissel verricht. Ik heb iedere keer zo’n pijn, zelfs de oxazepam helpt niet. “Koen, ga je mee? Wie weet lukt het me niet om straks naar huis te rijden.”
In het ziekenhuis zijn we vroeg, dan nog maar even een cappuccino pakken? Kitty appt, ze zit al boven op de tweede verdieping. Daar gaan we. Koen duwt me de helling in de gang op. Ik zit op de ALinker. Dat rijdt altijd lekker smooth door de ziekenhuis gangen.
Ha Kitty! Mevrouw van der Aa? Shit we worden al geroepen, dat gaat snel. Koen blijft in de wachtkamer met mijn jas en tasje. Kitty en ik lopen naar de verpleegkundige met rood half lang haar. Ze zegt dat ik me alvast klaar mag maken en op de bank mag gaan liggen. Broek naar beneden, urinezak naar boven, ik lig klaar. Kitty komt voor het gordijn staan dat de verpleegster heeft dichtgeschoven. Ik zie dat ze de nieuwe katheter in haar hand heeft. “Zo, daar gaan we." Met één hand trekt ze de katheter eruit waarna ze gelijk de nieuwe katheter met gel in het gat schuift. Auw dat doet even zeer maar hij zit! Kitty en ik kijken elkaar verbaasd aan. Dat was snel. De roodharige verpleegkundige maakt de opmerking “beter 2 seconden pijn dan langer gedoe.” Ze geeft aan dat de katheter er goed uitziet. Alles is in orde. Als je langzamer werkt kan het zijn dat de blaas gaat reageren waardoor er meer weerstand komt. Ook gebruikt ze niets van het hygiënische plastic materiaal dat we hebben meegebracht. “Niet nodig”, zegt ze. “Een plastic handschoentje is voldoende. Dat scheelt ook veel afvalmateriaal!”
We staan weer op de gang. Koen is verbaasd dat we zo snel terug zijn. Tja, nou voortaan dus een hele snelle wissel. Thuis ga ik onder een dekentje op de bank liggen. Toch even bijkomen. Als ik opsta merk ik een lekkage. Shit mijn blaas heeft de katheter nog niet gevonden. Snel een Tena lady aan om alles op te vangen. Soms gaan dingen te snel, komt vast goed. In ieder geval de les van vandaag voortaan een snelle wissel bij snelle Jelle. Kom maar op!
Ik lig in bed. Het is de tweede nacht na de wissel. Ik voel om de 10 minuten heftige krampen waarna ik steeds wat urine eruit voel lopen. Het herinnert me aan de weeën voor de bevalling van mijn kinderen. Toen was ik blij met die krampen, ik wilde ze zo graag ontmoeten. Ik rende als snelle Jelle de trap op en af om het te bespoedigen. Nu lig ik hier als Lamme Lola. Met een Tena Lady en een handdoek onder mijn billen, goed voorbereid op deze exercitie. Ik voel een traan vanuit mijn linker ooghoek op het kussen druppen. De pijn van een blaasontsteking kan ik niet omschrijven. Sommige dingen moet je zelf voelen om het te begrijpen. Hoe kan ik dit de rest van mijn leven volhouden, leven als Lamme Lola? Iedere 3 maanden een nieuwe Stien. Ook als hoogbejaarde, ik zie het al voor me. Mijn collega POH ggz legde me gisteren uit hoe chronische pijn werkt. De wissel is een kort moment, maar het is alsof je een steen in de vijver gooit, de rimpels komen daarna. Lamme Lola is moe gestreden. Wel door deze ervaring weer input gekregen voor ons NAH-ja! theater: “Hoe vindt Lamme Lola de weg naar Snelle Jelle?” Vandaag lukt het in ieder geval niet.