Als je filter voor geluid en onverwachte bewegingen stuk is, ligt overprikkeling dagelijks op de loer. Daarmee samenhangend is je energieniveau ook vaak niet zo hoog. Stel je daarbij voor dat je mama bent van een temperamentvolle zoon, die zich volop aan het ontwikkelen is en die jij mag opvoeden. Het is mijn dagelijkse realiteit. Ik geniet er intens van en ik worstel er ontzettend mee.
Ik neem jullie mee in het onderwerp speelafspraakjes. Veel vaker speelt Mick bij vriendjes dan dat ze bij ons thuis komen. Dit blijft een stuk dat mijn hart zo’n pijn doet. Liever zou ik mijn huis vaker openstellen voor spelende vriendjes. Net toen het afspreken voor Mick een beetje begon (hij was toen 4), ben ik keihard op m’n kop gevallen. Het voelt dan ook alsof ik nooit de kans heb gekregen om daar mijn weg in te vinden op mijn manier.
Natuurlijk gun ik het Mick dat er ook eens iemand hier kan komen spelen. Inmiddels heb ik er een strategie in gevonden die werkt! Maar daar ging heel wat aan vooraf. Vaak stond ik op het schoolplein (toch al zo’n fijne omgeving) met een boze, teleurgestelde zoon én vriendje of ik zei ja en ging over al mijn eigen grenzen heen.
De strategie
Nu geef ik voor schooltijd de opties al aan. Je mag met iemand afspreken, en of het dan wel of niet hier thuis kan. Als ik heb gezegd dat er iemand kan komen spelen, houd ik mijn ochtend zo rustig mogelijk. In mijn agenda schrijf ik dagelijks al mijn activiteiten op en gebruik de stoplichtmethode om de belastbaarheid aan te geven. Een rustige ochtend betekent dus zoveel mogelijk groene en gele activiteiten. Boodschappen halen (oranje) is dan bijvoorbeeld een slechte combinatie…
Voordat ik naar school fiets, neem ik een lang rustmoment. Ik zet alvast drinken en lekkers klaar voor de kids. Ook moet ik flexibel zijn en bedenk ik een plan B. Afspraakjes tussen kinderen zijn namelijk heel ad hoc en het kan zomaar weer anders lopen. Dus in mijn achterhoofd heb ik een leuke activiteit die ik samen met Mick kan gaan doen als hij met niemand gaat spelen. We gaan dan bijvoorbeeld naar de bieb of we doen een spelletje. Zo heb ik dan ook meteen een goede invulling van de middag bedacht :-)
En als er dan een vriendje mee naar huis komt, geniet ik intens van hun geklets over van alles en nog wat op de fiets. Vaak zijn ze helemaal in hun belevingswereld en kan ik er geen touw aan vastknopen, maar juist dat heeft zijn charme. Eenmaal thuis zijn ze helemaal blij met het lekkers wat klaar staat en gaat het geklets verder. Vervolgens gaan ze lekker buiten spelen of op Mick zijn kamer. Voor mij het moment om de lege accu een klein beetje uit het rood te trekken. Soms doe ik dan nog een simpel huishoudelijk klusje, maar vaak ook niet (geen fut). Als het vriendje weer opgehaald wordt door papa of mama, moet ik mezelf nog even klaarstomen voor wat sociale interactie. Daarna is de accu helemaal leeg en ga ik boven liggen. Op zulke dagen houd ik het avondeten zo simpel mogelijk, want voor koken heb ik dan helemaal geen energie meer.
Dus ja, het kost me bakken energie… maar ik geniet toch ook van die momentjes dat ik erbij zit of als ik ze hoor spelen. En als ik tegen Mick zeg, dat er iemand hier mag komen spelen, springt hij altijd een gat in de lucht, vliegt me om mijn nek en vindt me de liefste mama ter wereld!