“Ik heb nog steeds geen tickets binnen! Klopt het allemaal wel, dadelijk ben ik opgelicht.” Via social media kwam ik Rollywood tegen, een camping voor beperkte mensen bij de Zwarte Cross. Vol enthousiasme meldde ik me aan bij Frank, de contactpersoon, omdat ik sinds mijn herseninfarct 10 jaar geleden, niet meer heb kunnen overnachten op een festival terrein. Opstaan van een luchtbed lukt niet meer.
Samen met mijn zus op vrijdagochtend op weg naar de Zwarte Cross. Als we het maar kunnen vinden! Ik app Frank, “volg de gele borden” en inderdaad daar! De gele borden met Zwarte Cross en Rollywood! Opgelucht rijden we het terrein op.
Rollywood blijkt een grote tent met 23 cabines met gordijntjes. Wij hebben kamer 16. Er staan 2 bedden in onze cabine, voor mij een hoog-laag bed! Achterin invalidentoilet en douche, met stoeltje, joepie! Aan de tuintafel voor de tent zitten verschillende mensen met benen, zonder benen, rolstoelen, stokken en zelfs iemand met een spraakcomputer. Het opvallendste is dat iedereen lacht en kletst met elkaar. De man achter de tafel herkent mijn ALinker loopfiets: “Hé, die heeft Wilco ook”. "Dat klopt, Wilco uit de Achterhoek ken ik, dankzij hem heb ik deze ALinker gevonden!” Wat een kleine wereld! Dan blijkt dat deze man, Arthur, in mijn woonplaats Son heeft gewoond op Zonhove. Hij had daar een lastige tijd als puber, maar heeft er wel basgitaar leren spelen! Morgen gaat hij hier op de camping optreden. We kletsen nog met andere mensen. Ook jongeren die naar aanleiding van een ongeluk hersenletsel hebben opgelopen. Rollywood is voor hen het jaarlijkse uitje waar ze naar uitkijken en ‘s avonds doorgaan tot 't gaatje! Bijkomen doen we daarna wel. Een moeder spreekt ons aan dat Rollywood voelt als een familie.
Als we naar het feestterrein lopen, ik met mijn ALinker, mijn zus te voet, voel ik tranen over mijn gezicht lopen. Het gevoel is niet uit te leggen, diepe erkenning, ik mag hier zijn en genieten! Dit is de eerste en laatste keer dat we lopen. Martin met zijn taxi brengt ons, met wagentje en platte kar, de komende dagen naar het terrein. Via de loopplank duwt hij mij de kar op. Mijn zus houdt mijn fiets (zonder goede rem) tegen terwijl ze naast me staat. Bij de nooduitgangen mogen wij naar binnen, net zoals de artiesten. Tussendoor haalt Martin ons op zodat ik kan rusten en heerlijk eten bij de Rollywood. We lachen om de kledingstijl van de bezoekers. Korte spijkerbroekjes voor de vrouwen gecombineerd met een zwart hemdje. Dik, dun, lang of kort, dat maakt niet uit, iedereen doet mee. Sommige mannen lopen op klompen. Wij dragen ons kleurige hippie outfit wat meer op Lowlands past.
De theaterweide is mijn favoriet. Rustig met kunst, acrobaten en zelfs een lezing door de Universiteit Twente. Mijn vriendinnen, Heik en Breg, zijn op vrijdag gekomen. Soms voelt het in de muziektent net als vroeger en toch is het anders. Het voelt als bijzonder, zoveel lieve mensen om me heen zoals de vrijwilligers van Buurtzorg. Ik moet lachen. “Als mijn katheterslang verstopt raakt”, “ja geen probleem, dan stoppen wij er een nieuwe in!”. De crossbaan sla ik over. Mijn zus maakt filmpjes van de opgetuigde voertuigen terwijl ik bij de theaterweide op een stoeltje zit.
Op zondag na het ontbijt nemen we afscheid van de groep en van Frank die zijn dagen, in rolstoel, achter zijn laptop doorbrengt. Hoelang doe je dit al? “Rollywood bestaat 10 jaar maar we organiseren nog meer, kijk maar eens op onze site. We staan ook bij een festival in Berlijn.” “Echt, daar wil Ik ook heen! In ieder geval tot volgend jaar.” Ik ben blij met mijn ontdekte Rollywood familie 
. En wat ik merk? De afgelopen dagen heb ik meer energie. Blijkbaar dendert de boost nog even door. Ook zeer dankbaar voor mijn lieve zus, maatjes voor het leven 
. Volgend jaar weer?
Jel en zus Jet op Rollywood