Het is een aparte maand voor mij met heel veel afspraken. Risico van 'totale chaos', eigenlijk moet dat in hoofdletters geschreven worden. Meer kans op valpartijen, stomme dingen die gebeuren omdat ik niet oplet. Zoals een zak vol pruimen optillen terwijl de zak nat is, met allerlei gevolgen van dien. Een wegenwacht die mij helpt om de autosleutel die in de achterbak ligt, te bevrijden en zelf klem komt te zitten... en ik zit alleen maar te kijken, terwijl ik zo had kunnen helpen door het andere portier los te maken. Tja ik kan wel honderd van die gekke dingen opnoemen.
Voor anderen misschien raar. NAH-ers onder ons weten dat ze dan meer rust moeten nemen. Want leven met NAH is een ander leven dan voorheen. Ik had al een blog geschreven vol frustratie over deze maand. Maar na een nachtje dacht ik, ik moet gaan omdenken. En dat werkte! Maar gauw gevraagd om de blog die ik al gestuurd had, niet te plaatsen. Dat is niet hoe ik normaal ben, dit is niet hoe ik normaal met stomme dingen of tegenslagen om ga. En gelukkig niet gepubliceerd.
De drukte bleef, maar ik kon ook genieten van de dingen die anders waren, of anders afliepen. Door minder in de stress te schieten lukte het meeste ook. Dat was fijn voor een meisje dat op het laatste moment onderdak zocht, voor een paar dagen. Fijn voor mij dat ze zich thuis voelde bij ons en veilig. Ik vroeg haar hoe ze het vond. Lekker rommelig, maar zo 'thuis'! Nou, daar doe je het voor. Niet het schoonmaken op nummer 1 maar dat iemand zich thuis voelt.
Dat ik een luisterend oor kon zijn voor een man die veel vermogen bezit, maar arm is in verbondenheid. Ik heb een hele ochtend naar hem zitten te luisteren. Na die ochtend zei hij: wat fijn dat ik me verbonden voel met een mens. Dat ik eindelijk eens kan vertellen wat mij dwarszit. Mijn man en ik hebben in de avond maar brood gegeten, ook goed. Toen dacht ik: wat ik van deze man geleerd heb is dat ik superrijk ben. Ik voel me wél verbonden met meer dan één mens. Ik zie ze niet iedere dag, maar ze zijn er wel en willen ook klaarstaan voor mij en ik voor hen. De meesten weten inmiddels ook wat ik nodig heb met mijn NAH omdat ik er duidelijk in ben. Het wordt ook geaccepteerd. Dat is toch superrijk.
Bedankt lieve mensen waar ik me mee verbonden voel.