De zomer is voorbij en de schitterende kleuren van de herfst komen tevoorschijn. De bomen verliezen hun blad, de bloemen zijn grotendeels uitgebloeid en de planten beginnen zich terug te trekken. Een mooie tijd om terug te blikken en wat er komt. Een tijd van loslaten en een tijd om voor te bereiden. Te reflecteren, plannen maken of doelen te stellen. Daar gaat het een beetje ‘mis’ met mij. Ik heb – nog steeds – moeite om een doel te stellen. Misschien dat ik voor mij de oplossing heb gevonden. Ik stel geen doelen, maar ik heb wensen.
Voor het terugblikken heb ik mijn fantastisch megagrote agenda nodig. Een paar korte vakanties in Nederland samen met schat. Samen met Bestie & Co naar België. Thuis kunnen we ook een vakantiegevoel creëren. Dan zorgen we ervoor dat we geen verplichtingen hebben en kijken wel hoe het loopt. We kunnen tenslotte gaan wanneer we willen. Een midweek weg, samen thuis barbecueën of lekker uitgebreid koken. Lui in de hangmat rondhangen. De wens is om volgend jaar weer lekker weg te kunnen, samen met schat of met Bestie & Co.
Zelf deeg kneden om brood te bakken. Na het kneden merken dat het deeg aan mijn handen blijft plakken en dan natuurlijk de kraan, mijn kleren onder te ‘smeren’. Dat mag de pret niet drukken, ik ben heerlijk bezig geweest. De volgende keer beter. Is dat een doel of een wens? Mwah, ik maak er een wens van.
Het niet stellen van doelen en door het maken van wensen, voelt het voor mij dat ik het makkelijker kan bijstellen als het nét wat anders loopt dan gepland.
Lieve groet,
Spoed-nix