Ik schrijf verschillende blogs per maand. Als ik tot het laatste moment wacht, dan lukt het mij niet. Dan geeft het veel stress en ik denk achteraf: 'het kan beter...'. Steeds meer schrijf ik een voorval op, op het moment dat het daar is. Dit keer gaat het over waterplanten overlast. Heel lastig als je aan een vaart woont waar je zwemt en vaart. Deze keer is het erg. Bijna niet om door te komen. De buurt verandert in een kleine maatschappij. Een groep, je kent het wel: wij en zij.
Alle groepen willen dat de overlast vermindert. De ene groep roept: 'dat moet de gemeente doen, laat het de asielzoekers de bijstandstrekker het opruimen enz. enz.' De andere groep is kleiner. Die belt naar de gemeente en het waterschap en hoort wat de mogelijkheden en onmogelijkheden zijn... En een deel van die groep stopt dan.
Een enkeling verdiept zich in het probleem en gaat zelf harken en haalt hiermee een klein deel van de waterplanten uit het water. Dan gaan de roepers weer roepen! 'Dat is niet goed, zo doet de gemeente helemaal niets meer, wij betalen toch belasting.' Vervolgens wordt er tegen mijn man gezegd: 'dat jij je vrouw dit laat doen, je bent niet wijs, ze heeft een beperking.' Mijn man vind dit niet leuk. Tegen hem zeg ik: 'gelukkig laat je mij dit doen, verhinder je mij niet. Ik word daar blij van. Want ik kan zo mijn mogelijkheden uitdokteren en me zo ontwikkelen en blijf zelfstandiger.' Gelukkig, want ik geloof in de visie die hoort bij het gezegde: een tocht van duizend mijl begint met een enkele stap. En ik prijs me met mijn wijze man die niet overneemt.
Ps: Er staan nu 6 mensen te harken. We kunnen bellen, dan wordt het opgehaald. Misschien krijgen we een klein praampje. Mooi toch denken in mogelijkheden, daar gaat het om.