Tja, dan denk je dat je zorgvuldig een blog gemaakt en ingeleverd hebt. Maar als Anja een reminder stuurt kom ik er bij het nakijken achter dat ik die niet gemaakt heb. Hoe kan het, wel in mijn hoofd maar niet op papier. Nou sinds mijn NAH kan dit... ergeren doe ik me er niet meer aan, het is een deel van mij geworden.
De afgelopen tijd kwam ik er achter dat ik erg moe was. Oorzaak gevonden: de sneeuw en de ijzel zorgden voor extra licht en dat gaf een stoot prikkels. Zonnebril op! Een dure wintersport hoeft voor mij dus niet meer tenzij ik een slaapkuurtje wil doen...
Ook bezigheden in en om huis kunnen mij uit mijn doen halen. Maar de deuren zijn intussen vervangen. Een stuk rustiger, op de oude deuren zaten allemaal lopers en plekken. Dit irriteerde mij en kostte dus energie. Met die krassende hondenpoten is schilderen geen optie. Een aannemer laten komen en godzijdank werkte hij rustig. Had hem vooraf ook wel uitgelegd dat ik niet zo goed tegen geluid kan. In plaats van met machines werkte hij zoveel mogelijk met gereedschap. Wel zo fijn, een meedenkende aannemer.
Dit gold ook voor de stratenmakers die de steiger aangepakt hebben. Geen luide muziek, slijpen op straat. Ook die hielden rekening met mij.
Wat is dat fijn als je je gebruiksaanwijzing kunt vertellen, even een drempeltje maar hij wordt steeds lager... Dat scheelt weer in mijn moeheid. Nu nog een paar dagen rusten en ik ben weer boven Jan!