De vorige keer heb ik geschreven dat ik een periode had dat ik mezelf vaak geconfronteerd voelde vanwege mijn NAH. Waarschijnlijk was deze periode heel hard nodig. Of het nou aanvaarden of accepteren is – met beide woorden heb ik een beetje moeite – maar ik moest er doorheen. Door dit proces heb ik een besluit genomen.
Een tijd geleden heb ik geschreven dat ik een nieuwe jas had gekocht. Eén met heel veel zakken, zodat ik niks vergeet. Die jas is versleten, samen met dé bekende rugzak. Is het tijd voor een nieuwe jas en rugzak? Met deze warmte?
Ik heb geen jas met veel zakken nodig. Het wordt een jasje dat warm genoeg is tegen de kou en als het warm is doe ik het uit. Het bevalt me wel om zo min mogelijk ballast mee te nemen. Ik hoef niet meer mee te doen met de ratrace die blijkbaar heel gewoon is geworden. Laat mij maar mijn eigen tempo aanhouden. Heerlijk mezelf zijn met alle gebreken. Soms baal ik dat ik iets niet meer kan doen en is het te veel. En soms kan ik daar beter mee omgaan. Dat is gewoon zo.
En die versleten rugzak doe ik weg. Daar mogen ze iets anders van maken, ik heb hem niet meer nodig. Het wordt een tasje. Zo’n gekleurde, want ik houd van kleur. Er moeten natuurlijk nog wel spulletjes in. De huissleutel, zonnebril met poetsdoekje, mijn extern geheugen – telefoon – en natuurlijk zit dáár wel een ID in.
Alles op zijn vaste plaats en dan hoef alleen nog maar mijn vrolijk gekleurde tasje te pakken en hop… gaan! Het probleem is dat ik nog wel zo’n tasje moet kopen. En dan hoor ik Schat al: “Alweer een tas, je hebt er genoeg!” Maar wat is het geval? Ik weet niet meer waar ik die heb gelaten. Vergeten, sorry.
Zo, nu mijn besluit:
Met mijn nieuwe IK kan ik omgaan. Haar blijf ik nog steeds ontdekken. Zij zal altijd blijven veranderen en ik verander mee. Ik trek aan wat ik mooi vind, met of zonder jas, lekker zit en fijn loopt. Dus zie je een vrouw met een kleurrijk tasje dat waarschijnlijk nergens bij past. Dat ben ik! Joehoe!
Mijn streven is om een gek oud mens te worden en ik ben aardig op weg.
Ik vind haar fan-tas-tisch!
Ik las een mooie tekst die ik graag met je wil delen. Lees het eventueel hardop en laat de tekst bezinken:
“Misschien zijn er gebeurtenissen geweest die ons hebben veranderd. Misschien worden we nooit meer de mens die we waren. Toch worden we nooit als het litteken dat we hierdoor hebben gekregen. We zijn alleen veranderd.”
Lieve groet,
Spoed-nix