Ik sta Met mijn Brabantse vlag klaar bij de Onbeperkte Elfstedentocht in Friesland.
Hé Koen, we kunnen best naar de start in Leeuwarden fietsen, het is toch mooi weer. Na 500 meter: “shit dit is echt een stortbui”. Ik voel de regen langs mijn legging in mijn schoenen lopen en ben tot op mijn onderbroek nat. “Moeten we ons regenpak aantrekken? Nee dat heeft geen zin meer! Laten we hier onder de boom wachten”. Een Friese vrouw in regenpak komt aanlopen en begint lachend Fries tegen ons te praten. “Versta jij haar? Ha, ha ik ook niet, alleen de laatste zin: de boodschap van haar vader ‘je smelt niet van de regen’, Kom op we gaan weer”.
De regen stopt, we fietsen een uur door met de wind van links die over de uitgestrekte weilanden raast. Hé, ik ben weer helemaal droog! Voordeel van de wind.
Het is een bijzondere gebeurtenis, de Onbeperkte Elfstedentocht georganiseerd door Sport Fryslan. We zijn met 77 deelnemers met een beperking. Ieder heeft zijn eigen buddy. Samen fietsen we gemiddeld 50 km per dag de route van de Elfstedentocht maar dan andersom. We pakken eerst het zwaarste gedeelte om uiteindelijk rustiger te eindigen. De tweede dag is pittig, harde wind van voren met flinke stortbuien. Toch voel ik me nog steeds goed. Tijdens deze dagen bevind ik me in een soort bubbel waarbij de enigste gedachte is: trappen. Het valt me op dat dit energie geeft. Iedereen groet elkaar vrolijk als we voorbij fietsen of geeft een positieve boost opmerking.
Ik geniet van de gezinnen die meedoen; vader met zoon voor op de fiets terwijl moeder bij iedere bocht foto’s maakt. Onze theaterclub is goed vertegenwoordigd. Ria kent iedereen en fietst als Godmother in haar zwarte manteljas op en neer. Dik heeft het zwaar maar trapt door. Hij heeft twee vrienden meegenomen die hem ondersteunen door bij iedere stop klaar te staan met koekjes en bananen. Trudy en Herman zijn bij iedereen bekend! Herman met zijn blitse oranje jas. Dagelijks klinkt er applaus als ze over de finishlijn komen. En ik? Ik ben blij met mijn partner Koen als buddy. Hij fietst zonder ondersteuning en ik met, de ideale combinatie.
De laatste dag ontvangen we allemaal het Elfsteden kruisje, toch iets om trots op te wezen. Ik ruil mijn Brabantse vlag met de Friese vlag die nog steeds op mijn fiets hangt. Na 5 dagen nemen we afscheid van het recreatiepark en van Bart (onze huisgenoot). De driewielfietsen weer op de aanhanger en touren naar Brabant.
Thuisgekomen blijkt mijn steunbeugel beschadigd, deze kan niet meer dicht. Ik bel naar Welzorg met de vraag of er een monteur kan komen. “Mevrouw van der Aa?? U staat niet in ons systeem. Nee, uw geboortedatum kan ik ook niet vinden. Dan kan ik niets voor u doen.” Ik ben verbijsterd! Hoe kan dit? Ik heb deze fiets inmiddels 8 jaar en sta ook al 8 jaar in het systeem! Bij de theaterclub wordt de opmerking gemaakt “als je niet meer in het systeem staat kun je de fiets gewoon houden, niemand die het merkt!”. Uhmmmm ik zal er eens over denken. Gelukkig heeft mijn praktische buddy de beugel weer gemaakt dus morgen spring ik weer op de fiets. Ik moet mijn naam Snelle Jelle blijven waarmaken.
Op de foto: Ria, Jel, Koen, Dik, Trudy, Herman met de cheque van 970 euro voor NAH-ja!