De kogel is door de kerk, tenminste dat lijkt. Vanmiddag komt de wijkverpleegkundige cq pillen-zuster mijn Lief uitleggen hoe een of ander Alarm-machientje werkt waar, na een sirenegeluid, een bepaalde dosis pillen uitkomt. Als je de pillen er niet uit neemt komt de wijkverpleegkundige zelf langs om te kijken wat er aan de hand is, oeps!
De reden van het invoeren van zo’n apparaat is dat mijn Lief aan het eind van de maand consequent en al jaar en dag een flinke serie voorgeprogrammeerde zakjes met pillen overhoudt. Als ik naar het waarom vraag is het antwoord steevast dat de apotheek hem teveel zakjes pillen heeft geleverd. Zeer onwaarschijnlijk. Daarbij staan ze op datum. Dubbele series heb ikzelf tot nu toe nooit waargenomen.
Terug naar de pillen machine. De praktijkondersteuner heeft onlangs en in overleg met mijn Lief het idee, wat al veel langer rond waait, geopperd om zo’n machientje eens uit te proberen. Mijn Lief en ik stonden er achter, toen nog niet wetende wat voor poppenkast erbij komt kijken. Zijn bloeddruk blijft te hoog en er is diabetes bijgekomen, waarvoor een nieuwe pil nodig is, dus ‘moet’ hij wel.
De zoveelste zorgleverancier bij mijn Lief doet zijn intrede. De huisarts heeft daarvoor, zonder overleg, Archipel in het leven geroepen. Daar komt dus deze ‘pillen–machine-controle-zuster’ vandaag vandaan waarbij meteen uiteraard ook een kostenplaatje (lees: budget) en een zorgplan horen.
Niet aan te ontkomen, volgens de zuster en ik roep: “Dat wordt dan wel een heel kostbaar apparaatje want mijn Lief heeft lak aan apparaatjes, ook al maken ze geluid, hij slaapt er gewoon doorheen. En als ie ze wel hoort krijgt hij er irritaties van en dat wens ik hem ook niet toe. En al zou hij de pillen wel uit het apparaat halen, wie garandeert dan dat hij ze ook nog inneemt?” De pillen-zuster lijkt even verward door mijn laatste opmerking.
Dan legt ze uit dat ze hele goede ervaringen heeft, zelfs met dementerende mensen (!?) waarbij ze dit systeem heeft ingevoerd… Een kwestie van aanleren, zegt ze zeer luid en stellig! Ik leg uit dat ik daar bij mijn Lief geen goede ervaringen mee heb, uh... met aanleren en dementie is onlangs opnieuw uitgesloten.
In het verleden heb ik het geprobeerd door hem zijn hond eten te laten geven om 18 u en een kopje thee/koffie te zetten om 20 u. Beide acties met behulp van de wekker op zijn mobieltje zijn mislukt. Ik ben met beide na een jaar gestopt.
Later las ik ergens dat mensen met NAH een wekker wel horen maar daar lang niet altijd en zeker niet uit zichzelf dezelfde associatie bij hebben als mensen zonder NAH. Ze zetten het geluid af, en dan stopt het. De motivatie komt bij iemand met hersenletsel vaak alleen door iets wat uit het ‘binnenste’ van hem zelf komt. Intrinsieke motivatie heet dat, de drive of motivatie die van binnenuit komt: Je doet een activiteit omdat je het leuk, interessant of waardevol vindt, en niet voor een externe ‘beloning’.
De wijkverpleegkundige praat luid verder. Ze stelt uiteindelijk aan mijn Lief de vraag of hj enig idee heeft hoe het komt dat hij zijn pillen niet goed inneemt. Daar heeft mijn Lief een aantal redenen voor. Hij vergeet het omdat hij eerst iets wil eten vooraf aan die 7 pillen, dat ie naar de wc moet, of weer opnieuw in slaap valt. Dat ie ergens naar toe moet en daarvoor dan al heel veel moet regelen voordat hij de deur uit kan, en niet met pillen bezig is. Of hij denkt ze al ingenomen te hebben.
Bij doorvragen komt het hoge woord eruit. Mijn Lief zegt zich veel beter te voelen zonder pillen… Wat ik al wist! Jaren geleden voerden mijn Lief, ik en zijn internist de discussie al over het wel en niet innemen van de pillen van mijn Lief. De conclusie van de internist was toen: ‘Je hoeft van mij je pillen niet in te nemen, dat is helemaal aan jou, maar dan heeft bij mij op controle komen ook geen zin meer.’
De ‘pillen-machientjes-zuster’ voert dezelfde discussie opnieuw, en ik doe mee. Voor mij hoeft mijn Lief de pillen ook niet in te nemen. Ik hoor weleens dat iemand zijn medicatie volledig stopt en dat er niets geks gebeurt. Ik zeg ook dat als zijn gezondheid wel slechter wordt dat dat dan iets is wat zijn verantwoording is.
Mijn Lief is ondertussen total loss van het gesprek en letterlijk de harde spraak en de goedbedoelde poging om... van de wijkverpleegkundige. Hij en ik blazen het machientje af. Zonder oplossing voor het zeker weten van innemen heeft dit systeem geen zin. Er komt zowiezo iedere dag al een hulpverlener op wisselende tijden langs, die kunnen pillen-navraag doen… En hij EN ik moeten er niet aan denken dat er ook nog iedere ochtend ter controle pillen iemand om 8 uur voor zijn deur staat! Daarbij moet er dan ook nog iedere week iemand het pillen apparaat opnieuw vullen...
Mijn Lief is opgelucht, staat mompelend dat ie zelf zijn best gaat doen op en vertrekt naar zijn slaapkamer.
De pillenzuster belt ter plekke de huisarts om te melden dat de pillen-machien-actie mislukt is.
Ik ga terug naar mijn eigen huis, neem afscheid van mijn Lief, nadat we samen nog even juichen dat dit hele ‘gedoe’ weer van de baan is.
De volgende ochtend belt mijn Lief me al heel vroeg. Hij heeft wat gegeten, zijn pillen al ingenomen en gaat zijn leven beteren, hij staat voortaan achter het innemen, vertelt hij me enthousiast.
Of het aan de luide stem van de wijkverpleegkundige ligt, of aan het feit dat ik achter hem sta rondom het niet in gang zetten van zo’n ‘Poppenkast-apparaat’, ik zal het nooit weten. Ik hoop aan zijn eigen hervonden intrinsieke pillen-motivatie!
Ik ga wel even in de gaten houden hoe lang dan zijn ‘intrinsieke motivatie’ stand houdt... Toitoitoi!
Gegroet, weer een klus afgewerkt, Truike xx