Als er iets mij herinnert aan het zeer goed gebruiken van mijn kostbare tijd, nu ik in de hogere leeftijdscategorie val, is het wel het maandelijks schrijven van een blog. Voordat ik het in de gaten heb ben ik weer een maand verder. Zelfs bij een datum als 1 januari loop ik achter, tot mijn spijt.
Een matig excuus is dat ik onlangs verhuisd ben en tussen al die perikelen door ook nog eens 10 dagen ‘vast’ zat in Amsterdam, als ‘poezen-oma-oppas’. Een van mijn schone-dochters is op 24 december jarig en heeft een hele grote hekel aan het getal 50. Of ik kan oppassen zodat zij met mijn middelste zoon het land uit kan vluchten, geen confrontaties met alles wat het Sarah worden teweeg brengt. Zodoende loop ik op Kerstavond met mijn Lief, inclusief zijn scootmobiel, vanuit hun huis door het Vondelpark om via het Leidseplein en vervolgens de Leidsestraat uit te komen bij het Rembrandtplein.
Ik ben verzot op alles wat met heer Rembrandt te maken heeft. Ben ook een verwoede fan van de Nachtwacht. En als ik in Amsterdam zijn geboortehuis bezoek, wat al jaar en dag een museum is, voel ik me er zo thuis alsof ook mijn wieg er gestaan heeft. Alsof ik er zelf, een maand na Rembrandts geboorte op 15 juli 1606, ook geboren ben. Waar heb ik het over? Dan zou ik dit jaar 420 jaar oud worden! Ik kan er niets aan doen, zo voelt het nu eenmaal...
Terug naar de barre tocht met Lief en Scoot. Want die combinate blijft me verrassen. En dat ligt niet alleen aan Scoot. Om het stel, mijn Lief en Scoot, samen en beiden tegelijkertijd... en goed functionerend in en door Amsterdam te krijgen is al een logistiek wonder op zich. Zeker met de Amsterdamse parkeertarieven, inclusief de opgang met vijf treden van mijn zoon en schoondochters huis. Dan laat ik het auto rijden in het centrum van Amsterdam maar even achterwege. Mijn parkeerplaats ligt onder het Museumplein. Wie wel eens in Amsterdam komt hoef ik verder niets meer uit te leggen, tja 50 jaar worden, er zijn ergere dingen. Voor hen die nu roepen: ‘Pak de volgende keer de trein!’…. ik moet er niet aan denken in combinatie met mijn Lief en zijn scootmobiel, dan beklim ik nog liever de Himalaya! Na een aantal jaren ‘scootmobiel- gebruik’ is mijn Lief niet alleen supersnel geworden maar ook nog eens ontzettend roekeloos. En eigenwijs... maar dat was ie al. De tocht bezorgt me daarom ook nu weer een aantal hartverzakkingen. Mijn grootste vijand is dat het mijn Lief niet uitmaakt of hij nu op het trottoir rijdt, over de trambaan, over het fietspad of gewoon daar waar auto’s rijden manoeuvreert. Als hij maar op plaats van bestemming komt. En sneller dan ik kan lopen!
Op nummer twee staat hoe en via welke hobbels hij van de ene baan naar de andere switcht. En daar gaat het in de Leidsestraat flink mis! Stel je even voor dat je met drie wielen, een voor twee achter, een schuine stoeprand van zo ongeveer 28 cm met een rotgang en schuin neemt? Juist ja, dan kantel je om… Het ding kan nu eenmaal niet op zijn kant en op twee wielen rijden.
Bijkomend probleem is dat ik als een kloek waak over het gedrag van mijn Lief. Zo ook nu. Naast hem lopend probeer ik mijn Lief inclusief Scoot te behoeden voor allerlei niet wenselijk letsel en grijp beide in een flits vast. Hoe verwaand kun je zijn om te denken dat dat jou lukt.. Mijn Lief alleen reikt al tot over de 100 kilo. Het vervolg laat zich raden. Met zijn drieën liggen we in allerlei kronkels languit in de Leidsestraat. Mijn Lief het verst weg , en uiteraard… op de tramrails. Scoot is haar accu kwijt, die zie ik langs komen vliegen, en mijn broekspijp inclusief mijn been hangt vreemd maar stevig vast aan de bumper van Scoot. Al liggend op de grond begint mijn Lief hard te lachen, daardoor ik nog harder te jammeren.
Binnen no time staan er vijf zeer behulpzame maar Engels sprekende mensen om ons heen. De een probeert mij te bevrijden… twee anderen willen mijn Lief ophijsen… en twee verdiepen zich in de constructie van een scootmobiel zonder accu, hoe die terug te plaatsen.
En ik, ik word boos en zeg tegen een vrouw op zijn engels dat er niets te lachen valt en dat mijn Lief ‘brain-dammage’ heeft en van daaruit ‘roekeloos’ is en dit grappig vindt. Ik kan de Engelse vertaling van roekeloos niet vinden... en stamel wat. Ze begrijpt me volledig! Uit het niets komen er ook nog twee grote mannen aangehold die mijn Lief en mij binnen de kortste keren op de benen zetten. Zo snel ze komen zo snel verdwijnen ze ook weer.
Tot onze grote verbazing doet de scootmobiel het nog en mankeren wij, op wat blauwe plekken na, helemaal niets! Ik knuffel en bedank mijn redster, zij... die mij begreep in mijn onmacht van ‘Het is altijd iets met hem!’ We wensen elkaar Merry Christmas and a Happy New Year… in goede gezondheid. En ik roep de groep overige redders na: ‘Bedankt allemaal!‘
We vervolgen onze weg naar het Rembrandtplein, er waait ondertussen een ijskoude wind en het is donker geworden. We zijn allebei stil en vooral blij dat we ‘niets’ mankeren en ook dat de scootmobiel het ook nog doet...
Ik denk aan Maria, die over een paar uur gaat bevallen… en aan een hele bijzondere Kerstavond in de Leidsestraat... ‘Vrede op aarde’ voor iedereen!