Een tijdje terug had ik een ‘ergens-tegen-aan-schoppen’ moment. Zelfverzonnen uitdrukking trouwens. Schat belde omdat hij ergens ‘vast’ stond en ik kon niet met de auto daar naartoe rijden.
Ik zal het kort uitleggen. Die ochtend kwam ik net van de dagbesteding. Het is een kwartiertje fietsen en ik was al aan het gapen toen ik naar huis fietste. Schat belde toen ik nét thuis was en ik schoot meteen in de ‘oplossing zoeken’ modus. Ik weet dat als ik al moe ben is het niet verantwoord om een half uur heen en een half uur terug te rijden met de auto. Dus heb ik met pijn in mijn hart ‘nee’ moeten zeggen tegen schat. Ja… het is verstandig, maar nee… het is niet leuk.
Uiteindelijk is het netjes opgelost en ik heb mijn rust kunnen pakken. Alles zonder ongelukken en daar gaat het om. Gelukkig is dit maar een moment geweest.
De paden op de laa-haa-nen in! Daar ga ik dan de wind in mijn haren, leren hoed, van die bruine leren laarzen, groene broek, houten ‘wandelstok’ met schildjes, veel zakken in mijn jas en een grote rugzak waar pannen aan hangen. Met een beetje fantasie kom ik een heel eind. Het meeste heb ik niet, maar een beeld heb ik hopelijk wel gecreëerd.
Over die rugzak wil ik het hebben. Die is enorm groot, allerlei vakjes, ritsjes, drukkers en knopen. Al rammelend op mijn rug. Maar hij is NAH-genoeg leeg! Mijn geheugen, concentratie, energie, overzicht, plannen, activiteiten, werk, ideeën, oplossingen bedenken enzovoort ben ik onderweg verloren.
Gelukkig zitten mijn optimisme en realisme er nog wel in. En tijdens de wandeling heb ik andere dingen gevonden en in die rugzak gedaan. Ik neem de tijd om over dingen na te denken, zonder meteen te hoeven reageren. Mijn grenzen heb ik leren ontdekken en een goede planning maken. Zelfs geduld heb ik gevonden! Creativiteit, kokerellen en toch nog iets proberen te leren in de hoop dat ik het kan onthouden. Dus ‘hoop’ heb ik er nog bij gedaan.
Terwijl ik dit typ, merk ik dat ik toch nog veel in de rugzak heb gedaan. Dat was ik vergeten. En toch is die rugzak licht, zodat ik heerlijk vooruit kan.
Oooooh, nu denk ik weer aan Dora. Ken je die? Rugzak, rugzak. En zij haalde zoveel uit die rugzak wat op dat moment nodig was en iedereen was verbaasd wat er in de rugzak zat. Nou… dat heb ik ook. Ik weet niet meer wat ik erin heb gedaan. Als ik die rugzak even neerzet en erin ga rommelen, kom ik best veel leuke dingen tegen.
Mijn brein kan zoals je merkt allerlei kanten op schieten. Zo is het een verrassing wat ik tegenkom, maar we maken er een mooie wandeling van.
Daar ga ik dan. De paden op, de laa-haa-nen in met mijn rugzak, rugzak.
Lieve groet,
Spoed-nix