MSM ofwel Me-Space-Management
Dit blogje ontstaat op de valreep van 2025 naar 2026. De lezers krijgen het pas op 1 januari onder ogen. En alhoewel ik allergisch ben voor hoe dingen horen of bepaalde tradities zoals terugkijken aan het eind van het jaar, ga ik dat nu toch doen. Ik doe het ook op andere momenten in het jaar overigens. Maar wat een jaar was het weer.
Ik begin nog iets verder terug. Kerstavond 2024 lag er een envelop van het UWV in de bus naar aanleiding van een herbeoordeling die ik aangevraagd had. Daarin stond dat het voor mij in februari zou stoppen, ofwel dat ik vanaf begin 2025 maar moest zien mijn eigen broek omhoog te houden. De verzekeringsarts zei letterlijk: NAH past nu eenmaal niet in ons systeem. Maar niet als: heel vervelend maar we gaan je helpen om het wel werkend te maken. Maar wel als: we stoppen gewoonweg de uitkering en dan kunnen we weer een dossiertje sluiten. Wat nog wel als troost door iemand van het UWV werd geregeld was een reïntegratietraject. En door de enige daar die mij in die jaren daadwerkelijk geholpen heeft waar mogelijk. Dus niet alleen mooie praatjes maar de nodige actie.
Zoals in vorige blogs te lezen was ben ik in mei begonnen en enige maanden later was duidelijk dat deze werkplek een blijvertje zou zijn. Inmiddels heb ik een contract en wat voor één! Niet een tijdelijk wat een paar keer verlengd kan worden waardoor er voorlopig nog geen zekerheid zou zijn, maar meteen een vast contract voor onbepaalde tijd. En dat geeft zoveel rust en ik ben zo dankbaar voor deze kans! Ook de kans om daar te groeien, want ik mag allerlei taken leren. Waar ik begon met het afwerken van textiel tot nu ook gewoon meedraaien met het produceren van opdrachten als bijvoorbeeld een paar honderd handdoeken of mutsen borduren. Wel nog met de mogelijkheid hulp te vragen waar nodig. Maar waar een andere collega het juist fijn vindt om kleine oplages weg te werken voor de afwisseling, vind ik juist grote oplages fijn. Dat geeft mij focus en rust. Ik heb dan één doel waar ik helemaal in op kan gaan. Dat werkt fijn voor mijn brein.
En ook zo fijn dat ik er helemaal bij hoor. We gingen voor de kerst uit eten en ik kreeg een kerstpakket, helemaal speciaal voor mij samengesteld. Mijn werkgeefster is zo attent, echt hartverwarmend. We zijn echt een goede match, want ik vind dat ook fijn, een persoonlijke attentie bij verjaardagen te verzorgen enzovoorts. Maar nu even genoeg over het werk, al kan ik daar over blijven kletsen.
Het werk is nu ook gesloten voor twee weken kerstvakantie. Echter heb ik het gevoel op mijn werk meer tot rust te komen dan tijdens de vakantie. Dit komt door de feestdagen en alles eromheen. Tijdens gewone werkweken is er regelmaat. Vaste werkdagen. Nu is die regelmaat weg. Waar ik vroeger floreerde op chaos en onregelmatigheid is dat nu niet meer het geval. Geef mij maar saaie voorspelbaarheid. En daarbij kom ik op de titel van dit blogje: MSM ofwel Me-Space-Management. Een paar keer per week ben ik in de sportschool te vinden in de yogazaal. Vaak staat ook daar mijn hoofd nog gewoon in de actiestand, maar dat is geen drama. Tot rust kom ik daar toch wel. Dan ontstaan juist ook creatieve ideeën. Zoals deze term.
Na slechts de eerste week kerstvakantie had ik ernstig de behoefte aan niets. Waar ik vroeger graag op rak was, mensen ontmoeten, afspreken en bijkletsen moet ik daar nu eerlijk gezegd niet zoveel meer van hebben. Klinkt niet gezellig en misschien raar, want als je mij ontmoet zul je daar niets van merken. Ik zeg ook niet snel nee tegen een afspraak omdat ik dat nog steeds lastig vind. Toch is dat wel verstandiger. Wat ik wel bijna standaard zeg bij het maken van een afspraak is dat ik ja zeg onder voorbehoud. Dan voel ik me niet opgelaten als ik last minute afzeg. En daardoor hoef ik minder vaak af te zeggen. Zelf neem ik echter zelden nog initiatief tot afspraken, dat scheelt zeker al in het aantal afspraken.
Waar ik ook op probeer te letten is mijn weekplanning. Niet teveel afspraken achter elkaar of in een week. En wat voor soort afspraken wel kunnen en welke mij leegtrekken.
Want wat ik geleerd heb bij Hersenz is dat ik mentaal veel harder leegloop van sociale activiteiten ofwel gesprekken, dan van fysieke activiteiten zoals rommelen in huis en dergelijke. Daarom is de behoefte thuis te zijn ook groter dan vroeger. En is mijn werk buitenshuis ook een prima plek om bezig te zijn. We kletsen heus wel af en toe, maar kunnen ook stil doorwerken en dat is zo fijn ook, dat dat goed lukt.
Wat ik ook leerde bij Hersenz is dat er twee soorten sociale afspraken zijn: van sommige mensen krijg je energie en sommige mensen kosten veel energie. En de termen die ze me daar leerden vind ik hilarisch! De mensen die je energie kosten zijn de zogenaamde zuigtabletten. Ze zuigen je leeg. De mensen waar je energie van krijgt zijn de zogenaamde bruistabletten. Na een sociale activiteit kun je evengoed leeg zijn maar met een voldaan gevoel. Van de eerste categorie houd ik niet alleen een leeg gevoel over maar ook hoofdpijn. Die geven vervelende factuurdagjes, een soort katergevoel zonder gezopen te hebben. Financieel goedkoper dan een alcoholkater, maar leuk is anders. Maar de bruistabletten geven geen kater. Dan heb je iets leuks om aan terug te denken als je de rekening betaalt achteraf.
Maar om terug te komen op MSM.
Ik ben niet van de goede voornemens, zeker niet op 1 januari. Het schijnt zo dat het beter is om ze meer in het voorjaar te initiëren, willen ze succesvol zijn. Maar ik ben van mening dat je een voornemen gewoon moet uitvoeren als het je te binnen schiet, welke dag het ook is. Echter nu kwam dit woord met bijbehorende behoefte vandaag in me op en het is nu bijna 1 januari dus gaan we die nu maar toepassen.
Me-Space-Management. Ofwel wat we thuis zeggen tegen elkaar: laat oe eigen nie gek maken, voordat we de deur uitgaan. Dus niet alleen voor mij de tip, maar voor iedereen die dit leest: krijg je uitnodigingen voor wat dan ook, als het niet haalbaar is voor je, dan is dat zo. Jammer voor de ander, maar je mag lief zijn voor jezelf en nee zeggen, dat is ook een antwoord! Iemand die dat snapt, vindt dat niet erg en wacht tot jij een keer de ruimte hebt, hoe lang dat ook duurt.
Uiteindelijk is voor alles een tijd. Ook voor stoppen met typen, want ik kan door blijven ratelen.
Genoeg voor nu, genoeg voor 2025, ik rond af met voor iedereen de keuzes te wensen die bij hen passen, groot of klein, veel of weinig, zonder schuldgevoel maar een weten dat het goed is zoals het is!
Tot verderop in dit nieuwe jaar 2026!
PS: op de foto is een eigen creatie te zien die past bij Me-Space-Management, dit soort uitspattingen kan ik ook op mijn werk creëren, zo fijn om te kunnen doen!