Een podcast zette mij aan het denken. Zijn leven was 180 graden omgedraaid. Eigenlijk had ik hier meer van willen weten maar helaas werd het niet verder uitgediept, jammer.
Hoe is dit voor mij geweest? Tja, ten eerste had ik maar ook mijn omgeving het niet goed in de gaten. Het was dat een collega zei: "Ria je moet naar een dokter, iets gaat niet goed met je". Toen ben ik er maar heen gegaan, wetend dat je als verpleegkundige het voor jezelf niet nodig vindt. Als je collega het zegt wordt het anders.
Tja, ik kon niet blijven op die plek op de afdeling, wel op een andere plek. In de periode dat ik nog werkte kon ik steeds minder doen naast mijn werk. Toen zag ik het somber in en kwam het moment dat het werk stopte. Dat was een grote verandering. Ook het huishouden moest gedaan worden met hulp van buiten af. Nu kan ik mijn energie meestal goed verdelen. Soms niet, ach ja leerpuntje dan. En een goede boekendag noem ik dat.
Mijn leven is fors veranderd maar niet alleen negatief. Ik ben veel sportiever geworden. Ik beweeg meestal met hulpmiddelen. De wandelstok is mijn vaste vriend en ik pas deze weleens aan aan mijn kleding, ik heb er inmiddels behoorlijk wat. Ik fiets, ik doe aan framerunnen, ik zwem, ik dans op een stoel of met mijn wandelstok. Ik doe aan theater, ik schrijf, ik vertel verhalen, ik tuinier en ik schilder. Dit is (behalve zwemmen) allemaal gekomen na mijn NAH. Met mijn energie moet ik steeds rekening houden, maar veel van deze hobbies geven ook ontspanning. Een niet-NAH-er van mijn leeftijd zei: "Ik zou er moe van worden...". Nou, ik word moe van een winkel met harde muziek of van tv die aanstaat. Zij niet!